Fjármálahryðjuverk gegn íslensku þjóðinni

Það er sjálfsagt ekki ofsögum sagt að þjóðin hafi verið algerlega niðurlægð í yfirstandandi bankahruni. Engu er líkara en að aðdragandinn sé áratuga langur. Um þetta er fjallað í nýlegri bók Rogers Boyes blaðamanni en bókin er gefin út af Bloomsbury ISBN13: 9781408802335.  Útlendingi tekst ekki að næla sér í öll smáatriðin en heildarfrasinn er ef til vill hvort sem er það sem er merkilegt.

Höfundurinn rekur í nokkuð ítarlegu máli hvernig Íslensku samfélagi hefur verið nauðgað í gegnum tíðina af fámennri klíku og er mjög merkilegt hvernig honum tekst að rata áfram í þessum texta.

Nokkurn veginn í sama dúr tekur Njörður P Njarðvík í grein sinni Hrunið í Fréttablaðinu 26 október 2009 nema að Njörður sem Íslendingu hefur meira á hreinu ýmiss smáatriði sem breyta þó ekki sögunni neitt sem skiptir máli.

Þessi 30 - 40 ára kafli í Íslenskri sögu er eiginlega aðdragandi fjármálahrunsins og endaði í algeru mannlegu- og fjárhagslegu hruni sem enn stendur yfir. Það gengur nefnilega ekkert að moka flórinn.

Ennþá sitja í stofnunum og úti um allt stjórnkerfið fólk sem var ráðið inn í kerfið af mjög þröngri hagsmunaklíku og þó að þessir einstaklingar hafi ekki beint á sinni könnu að hafa orsakað hrunið þá eru tengsl þessa fólks við hrunamennina svo mikil að það getur ekki hugsað sér að leiðrétta neitt eða leggja hönd á plóginn við að koma hlutunum aftur í lag.

Við sitjum því í sömu súpunni ennþá núna ári eftir að fjármálahrunið átti sér stað. Mannlega hrunið er enn í gangi og ekki farið að leggja nein drög að endurreisn íslenska stjórnkerfisins sem hefur vaðið í spillingu um áratugi samkvæm bók Boyes og grein Njarðar P Njarðvík. 

Alþingismenn hafa rökstutt fyrir okkur sem höfum horft á þessa niðurlægingu, hvers vegna þurfi að afskrifa allar skuldir þeirra sem töpuðu fjármunum með glæfraspili í peningabólunni en þeir eru í hópi fallinna í hinu mannlega hruni og geta ekki hugsað rökrétt.

Engar eignir útrásarvíkinga hafa verið kyrrsettar og enginn af þeim hefur enn verið sóttur til saka. Þvert á móti eru þeir í alvarlegum samræðum við Íslenska ríkisbankakerfið um að endurfjármagna sig með nýju fjármagni svo þeir geti haldið áfram á sömu braut. Gömlu skuldirnar afskrifaðar og ný lán lögð fram af ríkinu.

Ekki er minnst orð á að þeir sem græddu á peningabólunni eigi að skila peningum eða eignum inn í ríkissjóð á móti skuldum sem á að afskrifa hjá þessum hópi fólks og koma skuldum þeirra yfir á hina sem ekki tóku þátt í þessu með því, eins og félagsmálaráðherra hefur greint frá mjög skilmerkilega, að taka af öllum almenningi allar eignir umfram það að fólk hafi „hóflegt" húsnæði og einn bíl.

Allt annað á að hirða og ef fólk hefur peninga umfram áætlun Ráðgjafastofu heimilanna þá á að taka þá peninga líka.

Til viðbótar þessari niðurlægingu á Íslenskum stjórnmálum og stjórnkerfinu í heild þá þurfa íslendingar að glíma við uppgjör skulda svo sem IceSave pakkann sem nú á að deila yfir alla þjóðina en ekki virðist koma til greina að raka saman fé af þeim sem græddu á bólunni og nota það fé til að greiða fyrir IceSave vandamálið.

Hugsun hinna föllnu í hinu mannlega hruni hefur ekkert breyst og þessi hópur er enn við stjórnvölinn og heldur áfram að þjarma að samfélaginu sem nú horfir upp á allar eignir sínar brenna upp og allt sem fólk hefur unnið inn um ævina er hirt í þessu hruni og millifærslu eigna yfir til fárra útvalda.

Um 50% af verðmæti bankanna var fjármagn sem þeir sjálfir lánuðu tengdum aðilum til að kaupa bréf í sjálfum bankanum gegn veði í bréfunum. Ekkert utanaðkomandi fjármagn. Þetta var að sjálfsögðu ekki í samræmi við lög um bankastarfssemi og því hefði tafarlaust átt að svipta bankanna leyfi til að stunda bankarekstur.

Þessi fyrirtæki voru því ekki bankar heldur svikamyllur sem þóttust vera bankar, einskonar glæpastarfssemi sem var undir verndarvæng Íslenskra eftirlitsstofnanna og stjórnmálamanna enda fjármögnuðu þessir sömu „bankar" ómælt starfssemi þeirra stjórnmálamanna sem einkavæddu þá á sínum tíma.

Bankarnir voru því í reynd einkavæddir eða tæknilega færðir yfir til stjórnmálamannanna í gegnum nána vini þeirra.

Enn alvarlegra var a þessi þrír bankar voru svo tengdir að í reynd var um einn aðila að ræða og sem gerði það að verkum að íslenski hlutabréfamarkaðurinn var um 80% í höndum eins aðila, íslensku bankanna sem voru 50% í eigu þeirra sjálfra. Það var sem sagt enginn hlutabréfamarkaður heldur svikamylla.

Þegar kom að uppgjöri og samningum um IceSave ruglið þá blasir það við að íslensku bankarnir voru glæpastofnanir og ég efast um að innistæðutryggingasjóður beri ábyrgð á slíkum fyrirtækum. Sjóðurinn bætir eingöngu tap vegna falls banka sem eru reknir samkvæmt lögum.  Um var að ræða hryðjuverkaárás á Íslenska fjármálalífið og íslendinga í heild sem fellur ekki undir lög um innistæðutryggingar sem á bara við um fall banka sem var ekki tilfellið í þessu fjármálahruni á Íslandi.

Þetta staðfestu Bretar með setningu hryðjuverkalaganna.

Meltdown Iceland: How the Global Financial Crisis Bankrupted an Entire Country

Sunday Times Book Review:

October 12th, 2009
He calculates that the so-called Icelandic "financial elite" consisted of no more than 30 people. The new banks funded the politicians who had privatised them and global expansion came to follow a familiar pattern: "1) Icelandic bank with dubious credentials bids for established foreign bank using borrowed money; 2) targeted bank eagerly takes the offered cash, claiming to be acting in the interest of shareholders, then registers doubts with FSA or other regulatory body; 3) FSA contacts Icelandic regulator, who offers reassurance; 4) Icelandic regulator attends school reunion with Icelandic banker."
Gradually it became clear that prime minister Oddsson had created a monster that was devouring his own country. By the time he left office in 2004, the assets of the three big banks - Glitnir, Kaupthing and Landsbanki - were as large as the country's gross domestic product; by 2006, they were eight times the size; by 2008, on the eve of the world's financial collapse, 10 times.
It is hard to think of a European country more incompetently run in the past 20 years than Iceland. The credit crunch bankrupted the nation. Boyes reproduces in its entirety the chilling transcript of the telephone conversation between Britain's chancellor, Alastair Darling, and his Icelandic counterpart, Arni Mathieson, as news broke that the Icelandic banks were intending to default on their obligations to their British customers. "We are in a very, very difficult situation," wails Mathieson. "I can see that," says Darling, before adding, in the quietly threatening manner of a mafia accountant who wants his boss's money back: "You have to understand that the reputation of your country is going to be terrible."

Sunday Times Book Review of Meltdown Iceland by Roger Boyes

He calculates that the so-called Icelandic "financial elite" consisted of no more than 30 people. The new banks funded the politicians who had privatised them and global expansion came to follow a familiar pattern: "1) Icelandic bank with dubious credentials bids for established foreign bank using borrowed money; 2) targeted bank eagerly takes the offered cash, claiming to be acting in the interest of shareholders, then registers doubts with FSA or other regulatory body; 3) FSA contacts Icelandic regulator, who offers reassurance; 4) Icelandic regulator attends school reunion with Icelandic banker."

Gradually it became clear that prime minister Oddsson had created a monster that was devouring his own country. By the time he left office in 2004, the assets of the three big banks - Glitnir, Kaupthing and Landsbanki - were as large as the country's gross domestic product; by 2006, they were eight times the size; by 2008, on the eve of the world's financial collapse, 10 times.

It is hard to think of a European country more incompetently run in the past 20 years than Iceland. The credit crunch bankrupted the nation. Boyes reproduces in its entirety the chilling transcript of the telephone conversation between Britain's chancellor, Alastair Darling, and his Icelandic counterpart, Arni Mathieson, as news broke that the Icelandic banks were intending to default on their obligations to their British customers. "We are in a very, very difficult situation," wails Mathieson. "I can see that," says Darling, before adding, in the quietly threatening manner of a mafia accountant who wants his boss's money back: "You have to understand that the reputation of your country is going to be terrible."

From the Times Online

Mikið talað en ekkert hugsað - Nýtt eftirlitskerfi fyrir eftirlitslausa stjórnmálamenn

 Alveg er búið að eyðileggja það að vera á Alþingi og tala stórt. Hér áður fyrr voru þingmenn heppnir að geta farið í pontu og nefnt tölur í milljónum þegar talað var um fjármál ríkisins, tölur sem voru með sex núllum. Þeir sem gátu nefnt tölurnar rétt með sex núllum voru mjög flottir enda var á þeim tíma talað um milljónamæringa um þá Íslendinga sem voru ríkir og gátu slegið um sig.

Nú er öldin önnur. Nú er eingöngu talað um milljarðamæringa og nú verða þingmenn að geta  tala í hundruðum milljarða eða jafnvel hærri tölum, stundum í þúsundum milljarða eða tölum sem innihalda ellefu til tólf núll.  Þessu fylgir mikil virðing.

Þessi ofvöxtur í núllunum er líklega í takt við hvernig íslensku stjórnafari hrakar og hvernig íslenska efnahagskerfið hefur allt hrunið og fallið þrátt fyrir ítarlegt eftirlit alþingis og allra þeirra eftirlitsstofnanna sem alþingi hefur samþykkt að störfuðu í landinu til að líta eftir öllu saman.

Þessi fjölgun á núllum er um 100% aukning á skömmum tíma og virðist vera ágætur mælikvarði á getu íslenska stjórnkerfisins til að ráða við að stjórna landinu. Því fleiri talnúll því minna getur kerfið stjórnað. Þetta er eins og með byggingakranana í byggingabólunni, því fleiri byggingakranar því hraðar rústaði byggingabólan hagkerfinu. Hús voru byggð hratt sem enginn vildi kaupa.

Það er því spurning hvort ekki væri heppilegt að hafa nýja og einfalda viðmiðun einskonar ÞensluHáspennuTal-Stuðul (ÞHS) um ástand samfélagsins sem væri fjöldi byggingakrana á höfuðborgarsvæðinu og fjöldi núlla sem stjórnmálamenn þurfa að nota í tali sínu. Því fleiri byggingakranar og því fleiri núll í stóru tölunum þeirra, því meiri hætta á að allt hrynji. 

Stjórnmálamenn gætu til dæmis margfaldað fjölda núlla í sínum stóru tölum sinnum fjölda byggingakrana og þá kæmi út ÞHS sem gæti leiðbeint þeim í framtíðinni. Hér áður fyrr voru núllin á stóru tölunum algengt mest sex í stóru tölunum og byggingakranar á höfuðborgarsvæðinu líklega um 20 þannig að 6 x 20 = 120 ÞHS einingar.

Núna í þenslunni voru núllin orðin algengt um tíu til ellefu eftir því hvort menn töluðu um tugi eða hundruðir milljarða og byggingakranar voru nokkur hundruð, segjum 300 á höfuðborgarsvæðinu þannig að nýi ÞHS stuðullinn er þá 10 x 300 = 3000 einingar sem er um 25 sinnum aukning eða 2500% aukning á ÞHS. Það var sem sagt farið að sjóða á katlinum sem bræddi úr sér.

Í dag er enn aukning á núllum stjórnmálamanna þar sem þeir tala nú um þúsundir milljarða svona annað slagið en byggingakranar eru nánast horfnir.  ÞHS er því nánast núll sem er þá líklega orðið hættumerki í hina áttina. Það verða að vera byggingakranar til að eitthvað sé gert í samfélaginu.

Til að viðhalda gamla ÞHS uppá ca 120 einingar þá verða nú að vera minnst 10 byggingakranar í notkun á höfuðborgarsvæðinu til að ástandið í ÞHS verði eins og það var.

Það eru nokkrir kranar í notkun en það vantar líklega um þrjá til fimm byggingarkrana núna til að ná jafnvægi. Um leið og stjórnmálamennirnir geta hætt að tala um svona stórar og háar tölur þá verður óhætt að fjölga byggingakrönum og atvinnulífið getur aftur farið að snúast án þess að það hrynji í leiðinni.

Frestun IceSave þíðir að þegar sú umræða byrjar aftur þá verða tíu til ellefu núll í umræðunni og þá má bara nota ca tíu til ellefu byggingakrana til að þjóðfélagið hrynji ekki aftur ef þessi áhugaverða nálgun gengur eftir.

Með þessu ÞHS-kerfi er hægt að loka öllum eftirlitsstofnunum ríkisins sem hvort sem er hafa ekki virkað og hafa einn sendisvein til að fara um bæinn og telja byggingakranana.  Hægt væri að biðja til dæmis dyravörð alþingis að telja núllin í umræðunni í þinginu og margfalda með fjölda byggingakrana sinnum fjölda núlla sem eru í stærstu tölum alþingismanna og passa að útkoman fari ekki yfir 120 ÞHS einingar. Þannig er unnt að halda öllu samfélaginu í skefjum með mjög einföldum og ódýrum aðferðum.

Hvað á þrjúhundruðþúsund manna þjóð að vera með eftirlitsstofnanir sem gætu þjónað milljónaþjóðum og sem hvort sem er hafa ekki getað litið eftir efnahagskerfi þessarar litlu eyþjóðar? Nei, taka þetta bara út og setja peningana í eitthvað annað þarfara og nota bara ÞHS.

Það má einnig árangurstengja starf allra stjórnmálamanna og allt starf í stjórnsýslunni sem er hálf lömuð eða ónýt og þarf að endurskoða og skera niður og útiloka ekkert.  Ekki útiloka neinn niðurskurð á þeim bæ frekar en í öðru sem ríkið er að eyða peningunum í. Málið er í höndum fólksins sem er jú að kjósa fólk til að starfa í þessari stjórnsýslu. En er það svo?

Í dag er mikið talað um að stjórnmálamenn séu enn að ráða nána vini og vildarmenn inn í stjórnkerfið nákvæmlega eins og hrunflokkarnir gerðu sem voru hraktir frá völdum fyrir stuttu eftir langvarandi stjórnarsetu og stóðu fyrir hruni á samfélaginu eftir að þeir einkavæddu bankana sem bólgnuðu út í að vera um eða yfir áttfaldur ríkissjóður.

Eftirlitskerfi ríkisins var þá eingöngu mannað af vinum og vildarmönnum æðstu manna og vöruðu ekki við neinu sem tryggði algert hrun samfélagsins. Vinir fara ekki að bögga nána vini sem útvega þeim gott jobb hjá ríkinu þar sem menn geta látið fara dægilega um sig.

Ekki fara menn að ganga inn í ESB og eyðileggja öll herlegheitin, veislurnar, utanlandsferðirnar, dagpeningana, Verðtryggðu eftirlaunin, aðstoðarmennina, landsbyggðastyrkina og bílafríðindin.

Nei og aftur Nei. Ég segi Nei og Nei þýðir Nei

 

Íslenska krónan og umræðan um ESB

Okkur berast nær daglega fréttir og álit allskonar fólks um Evrópusambandið (ESB) og yfirstandandi viðræður og umsókn Íslands að ESB. Mjög mikið og nánast flest af þessum fréttum eru almenningi á Íslandi einskis virði þar sem ekki virðist á hlutlausan og faglegan hátt reynt að koma réttum upplýsingunum til skila.  

Ástæðan er eflaust ekki að viðkomandi vilji verið óheiðarlegir heldur virðist fráfræði og vanþekking mjög algeng, jafnvel meðal málsmetandi einstaklinga auk þess sem mjög erfitt er að fjalla um þetta mál þannig að öllum líki.  Umfjöllun Staksteina Morgunblaðsins 23 nóvember 2009 var þessu marki brennd, gagnslaus og röng frásögn.

 Það vantar algerlega hlutlausa umfjöllum um ESB, umsókn Ílands að ESB og allt sem varðar þetta mál. Umræða um þetta er í sjónvarpinu kl 12 á morgun, sunnudaginn 29 nóvember.

 
Nú nýlega hafa verið að koma fram rökstuddar upplýsingar um að engin leið sé að koma íslensku krónunni aftur inn á markaðinn sem gjaldmiðli.  Krónan er í dag fullkomlega verðlaus sem gjaldmiðill og er haldið lifandi með gjaldeyrishöftum.  Sannleikurinn er því að dagar krónunnar eru endanlega taldir og hvað sem hver segir mun krónan aldrei aftur verða gjaldmiðill á Íslandi nema með gjaldeyrishöftum eða fölsunum.
 
Íslenska Víkinga-Hagkerfið er búið að sökkva krónunni svo rækilega í eitt skipti fyrir öll að allar tilraunir að ná krónunni upp aftur eru dæmdar til að mistakast.  Með núverandi Víkinga-Heljareyðslu ríkisins í verkefni sem við höfum ekki efni á er búið að tryggja endanlegt alkul og aldauða krónunnar og þess Víkinga-Hagskerfis sem við höfum þekkt undanfarna áratugi. Hrunið stendur enn yfir.
 
Eina leiðin fyrir örríkið Ísland með Íslenska Víkinga-Hagskerfið er að sameinast miklu stærra efnahagskerfi þar sem fyrir er stór og öflugur seðlabanki sem efnahagslega getur bakkað upp Ísland og Nýtt Íslenskt efnahagskerfi sem ekki verður reist á gamla Víkinga-Hagkerfinu heldur nýju endurgerðu hagkerfi byggt á nýrri faglegri hugsun.  Eini augljósi valkosturinn virðist vera evrusvæðið og Evrópski Seðlabankinn.  
 
Ný mynt ein og sér leysir ekki málið. Okkur vantar algerlega Nýtt stjórn- fjármála og hagkerfi, Nýtt Efnahags-Ísland, stutt af stóru og öflugu mynt- og efnahagskerfi með nýrri mynt.
 
Því fyrr sem fólk viðurkennir þessa stöðu því minna tapast af peningum sem nú er takmarkalaust dælt út til að halda okkar ónýtu krónu á lífi. Skuldsetningin sem fylgir þessum björgunaraðgerðum er svo geigvænleg að við erum enn á leið í annað hrun ef þessi peningabruni heldur áfram.  Það er engin endurreisn fyrr en við höfum fengið nýtt kerfi.
 
Við verðum að ganga inn í ESB sem einskonar björgunar- og hreinsunareld vegna spillingar og þekkingarleysis sem búin er að grassera hér undanfarna áratugi og steypti samfélaginu að lokum á hausinn með bankahruninu.  Þessum hrunadansi er endanlega lokið með gjaldþroti Víkinga-Hagkerfisins.
 
Að loknum hreinsunum, eftir um fimm til tíu ára viðveru í ESB getum við haft þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort við eigum að fara aftur út úr ESB eða vera áfram. Þjóðaratkvæðagreiðsla núna virðist vera óþörf þar sem við eigum engan annan valkost en að ganga inn í ESB til að rétta samfélagið af eftir þennan skell sem hrunið varð.
 
Við verðum því núna að ganga með hraði inn í ESB og láta allt Íslenska stjórnkerfið og Víkinga-Hagkerfið laxera og byggja upp trúverðugt samfélag að nýju með efnahagskerfi sem er byggt á raunhæfum væntingum og heilbrigðu eftirliti sem getur staðið þannig undir ríkisrekstrinum og Íslensku velferðarsamfélagi að alþjóðasamfélagið trúi að við getum staðið á eigin fótum.
 
En stjórnmálamennirnir verjast algerlega á öllum vígstöðvum gegn hverskonar breytingum.  Vegna þeirrar staðreyndar og þar sem mannaráðningar hjá opinberum aðilum undanfarna áratugi hafa verið pólitískar eða þá að ættingjar og nánir vinir stjórnmálamannanna hafa fengið ráðningar sem bitlinga þá er nær engin von til að unnt sé að hreinsa samfélagið af þeirri Víkinga-veiru sem lagði íslenska samfélagið að velli haustið 2008, nema með algerri hreinsun. Mikið af þessum upplýsingum koma fram í bókinni Meltdown Iceland sem kom út á árinu.
 
Sem neyðaraðgerð þá er hugsanlegt að ESB gæti tekið Ísland inn á skömmum tíma enda er landið á fjórum fótum eða hrunið.  Helstu auðlindir eru í höndum einkaaðila þannig að landið fær ekki arðinn af auðlindunum sem heldur landinu í fátækraklemmu. 
 
Gífurleg tekjuaukning útflutningsgreina rennur núna í vasa einkaaðila og þessi verðmæti eru þannig séð tekin af fólkinu með eignatilfærslu í gegnum vísitölu, með verðhruni fasteigna og verðfalli íslensku krónunnar gegn erlendri mynnt, eða dauða krónunnar eins og sumir kalla það.  Bankarnir bólgna út með okurvöxtum og lána peningana aftur inn í útgerðina.

Allur ágóðinn af þessum millifærslum fer enn og aftur í vasa einkaaðila þannig að hrunið heldur enn áfram á kostnað almennings og almennra fyrirtækja sem er mergsoginn af þessari óstöðvandi svikamyllu.

Þetta er í viðbót við allar afskriftirnar í bönkunum núna sem lítið eða ekkert virðast gagnast almennum borgurum.  Þetta er ógeðfeld aðför að fólkinu og heimilunum í landinu sem áttu enga sök á þessu hruni og því síður hverrnig haldið var á í framhaldi af hruninu. Vonandi leiðir skýrsla alþingis allan sannleikan í ljós um það mál þó þá verði líklega orðið of seint að bjarga þeim einstaklingum og heimilum sem hafa orðið eignalaus og gjaldþrota í öllum þessum svikadansi. 

 En þannig lítur þetta út þangað til við fáum að vita sannleikann.

Er ekki kominn tími til að leggja allan sannleikann á borðið?

Hvernig á að greiða fyrir hrunið?

Ástandið í landinu og í stjórnmálunum núna er þannig að fólk á mjög erfitt með að átta sig á stöðunni. Mikil óvissa er um framvindu allra mála. Þó að ríkisstjórnin reyni að vinna ötullega að þessum málum þá er fólk satt að segja í vafa um hvort áherslurnar séu í lagi.

Eitt vandamálið er að undanfarna áratugi hefur landinu meira og minna verið stýrt af því fólki sem hefur haft aðgang að fjármagni og verið nánast eins og eigendur að auðlindum og atvinnutækifærum.  Oftar en ekki voru þetta aðilar í sama stjórnmálaflokki á hægri væng stjórnmálanna en á tímabili tókst Samvinnuhreyfingunni að reka umsvifamikinn rekstur til mótvægis við þennan einsleita hóp sem einn rithöfundur kallaði bláu höndina.

Þessi fortíð er í dag að þvælast fyrir okkur þar sem við erum föst í þessum þankagangi og sjálfsafgreiðslu á tækifærum og peningum sem búið var að viðgangast í áratugi auk þess sem auðlindir voru oftar en ekki færðar útvöldum sem gjöf á silfurfati. 

Banka- og efnahagshrunið er á margan hátt skrifað á þennan kjarna sem hafði töglin og hagldirnar í atvinnulífinu í áratugi þó rannsóknir eigi eftir að leiða í ljós sannleikann um það mál. Fólkið felldi því stjórn Sjálfstæðis-og Samfylkingar sl vetur og kaus vinstri stjórn sem enn situr til að fá að stjórnarborðinu fólk sem ekki hafði verið upp fyrir axlir í að úthluta peningum, auðlindum og tækifærum til vina og vandamanna og væntanlega ekki borið ábyrgð á hruninu.

Þessi nýja stjórn vill mynda Skjaldborg um heimilin og velferðarkerfið eins og það heitir á máli stjórnmálamannanna en virðist ekki vita hvar á að finna peninga til að reka þennan búskap.  

Einn möguleikinn er að ná inn peningum með niðurskurði á opinberum risarekstri íslenska ríkisins, sjá til dæmis www.siggisig.blog.is    þar sem ég velti upp hugmyndum um hvernig unnt væri að skera niður útgjöldin án þess að snerta velferðarkerfið.

Þetta er ekki einfalt án þess að skera niður velferðarkerfið og axa niður heimilin. Það er því ekki mikla peninga að sækja á þau mið fyrir fólk sem vill mynda umrædda Skjaldborg. Að skera niður alla aðra liði ríkisins er auðvitað nánast ógerningur, en hugsanlegur möguleiki.

Annar möguleiki er að skoða hækkun skatta.  Við núverandi aðstæður þegar gífurlegt atvinnuleysi er orðin staðreynd og fer vaxandi auk þess sem starfandi fyrirtæki eru mörg tæknilega gjaldþrota eða í gjörgæslu bankakerfisins og enga peninga er að fá í ný fyrirtæki þá er ekki líklegt að hækkun skatta verði annað en tálsýn.

Þá er bara eftir síðasti möguleikinn og hann er að koma upp nýjum fyrirtækjum. Eins og staðan er þá er ekkert fjármagn hægt að fá til að stofna ný fyrirtæki. Enginn lánasjóður lánar til að koma upp fyrirtæki frá grunni og því er ekkert „Seed Capital" fáanlegt en slíkt fjármagn þarf að vera innlent. Erlendir aðilar eru fúsir að koma inn í framhaldi af því. Hugsanlegt er að fá fjármagn til stækkunar starfandi fyrirtækja.

Í stöðunni í dag hafa menn því nánast eingöngu beint sjónum að erlendum fjárfestum. Enginn minnist á að neinir innlendir aðilar geti fjármagnað nýjan rekstur eða stækkun á núverandi rekstri einhverra fyrirtækja. Tekjur frá þessum hugmyndum eru því nær engar á teikniborðinu.

Gamla kerfið þar sem hægri og mið pólitíkin rak í áratugi og margir töldu vera samanþjappaða klíku sem gaukaði peningum og tækifærum að þeim sem voru með þeim í flokknum gerði þó það gagn að það voru framleiddir peningar í landinu með allskonar rekstri þó að flest fyrirtæki væru því marki brennd að vera á lífi vegna tengsla við pólitíkusa og hafa innkomu í ríkisbankana eins og kerfið gekk fyrir sér þá.

Í dag er ríkisstjórnin sem nú situr ákveðin í því að snúa af þessum gamla spillingarvegi eða hvað sem þeir hafa kallað þetta gamla klíkukerfi. Það er skiljanlegt þar sem það kerfi var oftar en ekki byggt á grunni sem ekki var á viðskiptalegum forsendum  heldur byggðist frekar á tengslum inn í pólitíkina og ríkisbankana.

Þetta var ömurlegt kerfi sem gaf litlum hópi manna í samfélaginu tækifæri til að reka arðvænlegan rekstur en allir hinir sátu úti í kuldanum.  Í dag þar sem sárvantar ný fyrirtæki til að afla tekna og borga hrunið þá er spurning hvort sé betra að reka og stofna ný fyrirtæki í þessu skötulíki af fyrirtækjarekstri eins og þetta var með gamla klíkukerfinu eða hafa engin ný fyrirtæki. Það virðist vera eins og við getum ekki haft þetta eins og hjá öðrum þjóðum að allir fái jöfn tækifæri.

Stjórnarandstaðan mun núna á komandi vikum og gerði reyndar í duglega í framhaldi af stefnuræðu Forsætisráðherra að þeir hafi lausnirnar sem vantar og geti stofnað ný fyrirtæki.  Það er auðvitað kaldhæðni örlaganna að í stjórnarandstöðu eru Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkur sem báðir stóðu að stórkostlegri uppbyggingu atvinnulífisins á sínum tíma en því miður meira og minna í þessu spillta klíkukerfi.  Aðeins þeirra menn komust að meðan aðrir fengu lítið eða ekkert.

Það eru því ekki öfundsverðir kostir í stöðunni.

Engan 87 milljarða fjárlagahalla, takk - Burt með bruðlið

Ríkissjóður reiknar með að bera vexti af um kr 2000 - tvo þúsund milljörðum á næsta ári samkvæmt nýframlögðum fjárlögum fyrir árið 2010.

Í frétt í Mbl sunnudaginn 4 október 2009 var ágætt yfirlit yfir heildarpakkann þar sem fjárlagagatið er áætlað um 87 milljarðar eða tæpar kr 300.000 á hvert mannsbarn í landinu. Vaxtabyrðin er auk þess áætluð um 100 milljarðar eða ca 322.000 á hvert mannsbarn og það þarf ekki að útskýra fyrir neinum að þessi staða er óviðunandi.  Þá er ekki komið að því að ræða IceSave vandamálið.

Þessi staða sem er sú versta í sögu þjóðarinnar því þarf að koma útgjöldum niður í það hlutfall að við ráðum við þetta og ganga í það að arður af auðlindum þjóðarinnar skili sér í vasa ríkisins. Að öðrum kosti verður ekki líft í landinu.

Það þarf að leggja af allar gamlar venjur í útgjöldum og einnig er ljóst að gæluverkefni tiltekinna stjórnmálaflokka verða nú að fara undir hnífinn, sama hvaða málefni það er. Spillingunni þar að ljúka hér og nú.  

Greiðslur til mjólkurframleiðslu og sauðfjárræktar eru áætlaðar um tíu milljarðar sem við höfum ekki efni á lengur, því miður. Eða á að taka neyðarlán fyrir því?

 Þetta þarf að fara í nýja skoðun með tilliti til stöðunnar og þjóð sem þarf að greiða um 100 milljarða í vexti af neyðarlánum getur ekki greitt niður eða gefið eða styrkt eitt né neitt. Það er einfaldlega búið að eyðileggja alla slíka styrkjastarfssemi.

Niðurgreiðslur á hitakostnaði eða jöfnun eldsneytisgjalds og flutningssjóður olíuvara er bara liðin tíð miðað við stöðuna, því miður. Allt annað er bara óraunhæfur draumur.

Sameina þarf alla málaflokka sem ríkið er að kosta. Dæmi um það eru málefni aldraðra sem eru nú undir tveimur ráðuneytum. Allar öldrunar- og hjúkrunarstofnanir og aðrar heilbrigðisstofnanir sem ríkið kostar eiga að hafa eina sameiginlega yfirstjórn hver, eitt sameiginlegt fjárhagseftirlit hver til að unnt sé að greina í heildina hvernig reksturinn gengur og hvort unnt sé að samnýta einhverja þætti og auðvelda innkaup til að spara.

Margt af þessu er á herðum sveitarfélaga og það kann að þurfa að skoða samstarfið hvort það sé ekki hagkvæmt en ríkið á ekki að kosta margar stjórnir öldrunarstofnana.  Samnýta á allt sem hægt er á vegum ríkisins til að ná fram sparnaði án þess að skerða þjónustuna.

Með samkeyrstu á heildar upplýsingum fyrir öldrunar- og hjúkrunarstofnanir, skóla og sjúkrahús sem líklega er allt til í kerfinu hvort sem er þá er unnt að ná fram miklum sparnaði með auknu eftirliti í formi betri greiningar á upplýsingum.

Hafrannsóknarstofnun og Fiskistofa kosta okkur á þriðja milljarð á ári sem ætti alfarið að vera kostað af útgerðinni. Úrvinnslusjóður, Landgræðslan og Endurvinnslan kosta einnig langt á þriðja milljarð og það verður frekar að setja alla þessa starfssemi í bið frekar en að skera niður þjónustu sjúkrahúsa og skóla og velferðarkerfisins yfirleitt í stað þessara stofnana.

Sama má segja um alla tíu milljarðana sem fara undir Utanríkisráðuneytið að það verður því miður að setja þessa málaflokka í bið meðan þjóðin er á hnjánum að biðja allar erlendar þjóðir um neyðarlán.

Samgönguverkefni og jöfnunarsjóður sveitarfélaga alls um þrjátíu milljarðar hljóta að hafa minni forgang er sjúkrahús og skólar eða velferðarkerfið. Þannig er staðan í dag.

Ófyrirséð útgjöld Fjármálaráðuneytisins, ríkisábyrgðir og önnur óskilgreind útgjöld sama ráðuneytis fyrir á annan tug milljarða hljóta að þurfa að nærri þurrkast út eins og staðan er. Svona nammiliðir eiga ekki að sjást í reikningum ríkisins.

Hafnarframkvæmdir, Siglingamálastofnun og aðrir óskilgreindir útgjaldaliðir Samgöngumálaráðuneytisins fyrir um fjóra milljarða er eitthvað sem þarf að skoða miklu nánar og fær varla staðist.  Á að taka neyðarlán fyrir þessu?  Sama má segja um tíu milljarða óskilgreinda útgjaldaliði til Dómsmálaráðuneytisins og 26 milljarða til Menntamálaráðuneytisins. Alger steypa.

Fækka þarf ríkisbönkunum um tvo og hafa einn ríkisbanka auk þess sem einn milljarður sem áætlaður er til reksturs Fjármálaeftirlits þarf að greiðast af bönkunum en ekki ríkissjóði beint.

Sumar ríkisstofnanir eru þannig að það virðist hafa gleymst að minnka þær eða leggja þær niður þegar verkefni þeirra hurfu og sem dæmi um þetta er Framkvæmdasýsla ríkisins sem hefur engin verkefni í dag. 

Þrátt fyrir tilveru þessarar stofnunar sem er í beinni samkeppni við verkfræðistofur á tímum samdráttar virðist ekki merki um að leggja embættið niður.  Fyrir stuttu voru þeir að dúlla sér við að leita að leiguhúsnæði fyrir Lyfjastofnun, enda ekkert að gera.  Fjöldi annarra ríkisstofnanna og einhver ráðuneyti reka einnig framkvæmdadeildir sem má sameina eða senda út á einkageirann og stærst þeirra er Landsvirkjun.

Minnka afskriftir skattakrafna og herða innheimtu á tekjum ríkisins þannig að það sem ríkið á að fá skili sér frekar auk þess sem greina á betur í framtíðinni hvar ríkið getur verið að tapa peningum.

Fjárlagagatinu er hér með lokað.

Er umboð stjórnmálamanna og alþingis fallið úr gildi?

Núna þegar Icesave er komið í þrot og úrlausn á bankahruninu virðist ekki í augsýn þá er engu líkara en að umboð stjórnmálamanna og alþingis sé í reynd fallið úr gildi.

 Eftir stöndum við sem þjóð og þurfum að finna okkur nýjar lausnir til að stjórna landinu, Nýtt Lýðveldi í stað þess sem stjórnmálamennirnir sigldu í þrot.

Icesave vitleysan og ráðaleysi við endurreisn eftir bankahrunið sem var algerlega innlent hrun stendur allt þannig að okkar gamla land er nánast sokkið í skuldir og vandamál.

Ekkert er tekið á glæpamönnunum og vinum þeirra í stjórnsýslunni sem settu landið á hausinn og flestir eða allir þessir skúrkar eru ennþá með fúlgur fjár á milli handanna og mikið af fyrirtækum sem eru að fá niðurfellda tugir ef ekki hundruðir milljarða sem er allt einnig tekið úr vasa okkar almennings.

 Fyrst fengum við á okkur bankahrunið og allar eignir okkar, peningar og fasteignir voru hirta af okkur.

Síðan er Icesave málinu hellt yfir okkur eins og bensín á eld og við eigum að tapa enn meiru og það tap byrjar eftir sjö ár. Þá margfaldast allur niðurskurður og gengið fellur og verðbólga mun fara upp og vísitalan margfaldast. Allar eignir okkar verða hirtar á ný.

Einnig eigum við að greiða niðurfellingu skulda útrásarvíkinga og glæpamanna og það gjafakerfi hefur verið í gangi núna í eitt ár. Eignir þeirra í erlendum skattaskjólum eru hinsvegar alveg stykk frí meðan við erum að taka á okkur niðurfellingu á skuldum þeirra. Oft er þetta gert þannig að það sé hagstæðara, eða illskásti kosturinn eins og stjórnmálamenn kalla það, að fella niður hjá þeim skuldirnar í stað þess að tapa öllu og láta allt falla á ríkið. Það á að losna við þetta fólk algerlega út úr myndinni og ekki fella neitt niður eða afskrifa neitt.

Af okkar peningum var einnig tekið þegar innistæður í bönkum voru tryggðar en allar eignir almennings voru hirtar, bæði fasteignir og peningar.

Hvenær er komið nóg?

Er ekki gamla Ísland að yfirgefa fólkið? Er ekki best að stjórnmálamennirnir sjái bara um sig og láti okkur hin í friði? Við ættum þá landið og auðlindirnar eftir  og værum laus við stjórnmálamennina sem hafa viljað gefa auðlindirnar okkar frá okkur þannig að örfáir geti notið okkar auðlinda út af fyrir sig.

Við værum þá einnig laus við að greiða sífellt upp skítaslóðina eftir allt þetta lið með Því að stanslaust er gengið á eignir okkar með gengisfellingum og vísitölu, eignatilfærsla sem   stjórnmálamenn bjuggu til þannig að þeir gætu úthlutað eignum okkar og tekjum um ókomna tíð.

Er ekki komið nóg?

Davíð Oddsson í bakkafullan lækinn

Engan endi ætlar íslensk dramatík að taka.

Fyrst var það  áratuga óheilbrigð starfssemi stjórnmálamanna í landinu þar sem óheilbrigði, spilling og  hverskonar áníðsla á almenning virtist vera í fyrirrúmi.

Eignatilfærsla og fjármálaóreiða var áberandi og flest fyrirtæki voru í eigu örfárra aðila og eignarhaldið oft kennt við 13 fjölskyldur.Fólk fékk ekki vinnu hjá þessum "ættarfyrirtækjum"nema með náð og miskunn og var rekið ef það var á einhvern hátt á móti eigendum. Sama var um ríkisfyrirtækin sem voru í áratugi undir stjórn sama fólksins.  Alger þöggun blómstraði í samfélaginu og hræðsla og kúgun voru aðalsmerki stjórnenda þeirra tíma.

Enginn mátti kvarta eða mótmæla ástandinu því þá var hinn sami settur í straff og varð oftar en ekki að flytja úr landi í kjölfarið.

Stjórnmálamenn úthlutuðu vinnu og embættum til vina og vandamanna auk þess sem fjármagn úr ríkisbönkunum flæddi í vasa örfárra aðila auk þess sem helstu auðlindir voru færðar frítt í vasa örfárra aðila,. vina og vandamanna og eru þar ennþá.

Davíð Oddsson var eins og aðrir stjórnmálamenn og  hélt á spöðunum fyrir sinn flokk og sína vini og vandamenn. Annað þekktist ekki.

Sem borgarstjóri var Davíð stjórnsamur  og  tók rækilega til í bæjarkerfi Reykjavíkurborgar og þar fengu þeir sem ekki voru honum sammála í pólitík eða hverju sem var að finna fyrir því.

Við byggingu Ráðhúss Reykjavíkur fékk enginn að vinna nema með persónulegu samþykki Davíðs og valdi hann ÍSTAK til að vinna alla vinnu. Þetta líkaði Sigmund, teiknara Morgunblaðsins eftir atvikum og teiknaði Davíð og ÍSTAK og kallað ÍSTAK "Ísak, son Davíðs", hvernig sem menn vilja túlka það.

Eftir að Davíð varð forsætisráðherra þá harðnaði öll ásýnd Davíðs enda orðinn valdamesti maður landsins. Svo heiftarlega fór Davíð á sál fólks að sem dæmi þá var á tímabili margra ára bið eftir stoðkerfisaðgerðum á Landsspítalanum og  fólk var farið að trúa að Davíð stjórnaði biðlistanum og kom þetta fram á forsíðu dagblaðs þar sem talað var við hjúkrunarfræðinginn sem stjórnaði biðlistanum. Fólk hélt að það fengi ekki aðgerð nema Davíð samþykkti.

 Hægt og bítandi varð Davíð þungur baggi fyrir fólkið í landinu, hinn almenna borgara. Hann varð einskonar hlutgervingur fyrir allskonar einræði, yfirgang  og sjálftöku yfirstéttarinnar í landinu, hvort sem hann átti það skilið eða ekki og var í kjölfarið sjálfkrafa meintur gerandi í allskonar erfiðum málum og endurspeglar það afstöðu margra í hans garð. Í kjölfarið hafa vinir hans reynt að hífa hann upp og óvinir nítt hann niður.

Sjálfur kom hann sér í þá aðstöðu að fólk er búið að fá yfir sig nóg af honum eftir áratuga deilur um hann og  alla þá umfjöllum um það sem hann sagði eða sagði ekki, gerði eða gerði ekki.

Eftir því sem árið liðu urðu þetta meira og minna illskeyttar og harðar vangaveltur, sérstaklega eftir þátt hans sem Seðlabankastjóri í bankahruninu og allt sem fylgdi því.  

Ég held að Davíð eigi eftir að skaða Morgunblaðið meira en hann gerir því gagn. Það er augljóst að tilgangur hinna nýju eigenda er að reyna að hífa blaðið upp með því að auka umræðuna í samfélaginu og fá fleiri til að kaupa blaðið. En  hver er ekki búinn að fá nóg af Davíð Oddssyni?

Hver vill borga mörg þúsund krónur á mánuði fyrir Morgunblaðið til að fá að bæta við sig enn meiri heift og ergelsi sem var eiginlega það eina sem Davíð skildi eftir sig að lokum.

 

 

Grafið undan Íslensku samfélagi

Kunningi minn sagði við mig í vikunni að nú vær fjármálavandamálið og allt tjónið og hneykslið í kringum það ekki lengur aðal vandamál þjóðarinnar.

Nýjasta og alvarlegasta vandamálið sem er að byrja að grafa um sig er svartsýni.Undanfarna áratugi hefur þjóðin þurft að horfa upp á mjög alvarlegan siðferðisbrest í Íslensku samfélagi sem er gjafakvótakerfið þar sem þeir fáu sem fengu gjafakvótann gefins fá allan arð af auðlind þjóðarinnar. Þetta rekur Markús Möller í grein sinni Kvóti ljóti í Mbl og telur að stjórnmálamenn okkar hafi horft fram hjá þessari staðreynd í áratugi vegna glópsku.

Að vera Íslendingur og horfa á nokkra samborgara raka inn seðlum á auðlind þjóðarinnar er niðurbrjótandi og eyðileggur samfélagið smátt og smátt. Þetta hefur aukið á fátækt þjóðarinnar þó það jafnist hvergi á við bankahrunið. Mikið er búið að skrifa um kvótahneykslið og ekkert miðar til að leiðrétta það mál.Það sama gerðist í bankahruninu.

Enn og aftur glópska og siðferðisbrestur stjórnmálamanna sem einkavæddu bankana með þeim hætti að allar eignir þjóðarinnar langt fram í tímann fara í hendur útlendina til að greiða til baka með vöxtum allt sem óvitarnir í bönkunum töpuðu.Það er eitthvað að í stjórn samfélagsins og regluverkinu sem heldur svona vitleysu gangandi og jafnvel þó skipt sé um ríkisstjórn þá kemur í ljós að lögin eru svo arfavitlaus að nýir stjórnendur geta ekki komið hlutunum í lag nema með lagabreytingum.

Svo föst er glópskan og innbyggði siðferðisbresturinn í stjórn samfélagsins.Mikilvægasta rannsóknarverkefni fjármálageirans í Evrópu er rannsókn bankahrunsins og fékk ekki nægilegt fjármagn til að takast á við verkefnið. Það þurfti sérfræðing frá útlöndum til að koma í Kastljósið til að koma boðum að það þyrfti að dæla inn í þetta miklu meiri peningum og meiri mannafla. Auk þess kom fram hjá þessum sérfræðingi að ekki væri viðunandi að hafa óhæfan Ríkissaksónara eins og fram hefur komið. En reglurnar eru þannig að hann ákveður sjálfur hvort hann situr eða víkur. Þetta minnir á þaulsetu Davíðs Oddssonar í Seðlabankanaum.

Það þarf ítrekað að breyta lögum til að koma eðlilegum vinnubrögðum að í stjórnkerfinu og þannig að það sé unnt að rannsaka meint alvarleg brotamál með hlutlausum hætti eins og þetta bankahrun. En nú er svartsýnin að hellast yfir mannskapinn.

Þegar svona mikið af spillingu og vanhæfi er vaðandi um allt stjórnkerfið og samfélagið og almenningur rúinn inn að skinninu með kvóta- og banksvindli í viðbót við að margir hafa misst vinnuna og lánin eru komin upp úr þakinu þá er vona að fólki lítist ekki lengur á blikuna. Í áratugi hefur það verið reglan frekar en undantekningin að stjórnmálamenn hafa gaukað að sínu fólki verkefnum og vinnu.

Nýjasta dæmið er um Gunnar Birgisson í Kópavogi þó hann hafi ekki sjálfur verið þiggjandi peninga frá bænum. Málið er bara í takt við fjölda mála þar sem stjórnmálamenn hafa getað skarað eld að köku vina sinna.

Hvernig verður ástandið núna þegar allur þessi skari fólks er atvinnulaus og mikil kreppa er framundan í samfélaginu? Verður einkavinavæðingin í stjórnkerfinu eitthvað öðruvísi en hefur verið undafarna áratugi?

Fólk sem er nú á miðjum aldri og búið að lifa það lengi að það man eða veit meira og minna um kreppurnar, hagsmunapotið, sukkið og svínaríið í Íslensku samfélagi, þekkir gjafakvótakerfið og þarf núna að skipuleggja sig fram að starfslokum, á hvað ætli þetta fólk veðji núna? Ætli þetta fólk vilji taka á sig 10 til 15 ára samdrátt í vinnu, gengi krónunnar hrunið og verðlaust, fasteignir verðlausar, okurvexti á peningum og verðtryggingu ofaná allt saman?

Eins og stefnir í núna að þó fólk kaupi fasteign með íbúðaláni þá mun lánið hækka langt umfram verðgildi eignarinnar, þó fólk borgi af eigninni í áratugi. Kaup á fasteign á næstunni er því væntanlega ekki inni í myndinni. Bílakaup eru nær dauð og ekki fyrirbjánalegt annað en að bílaeign á Íslandi verði með svipuðum hætti og á Kúbu. Engin endurnýjun í áratugi.

Það þarf að setja upp varanlegt óháðan saksóknardómstól sem yrði mannaður að hluta með íslendingum og útlendingum. Þetta embætti á að starfa varanlega og algerlega óháð stjórnvöldum og taka til vinnslu hverskonar mál þar sem grunur leikur á að stjórnkerfið eða aðrir aðilar séu að vinna gegn hagsmunum almennings í landinu.

Að undangenginni rannsókn á að stefna hverjum sem er sem er að vinna gegn hagsmunum okkar og fá alla slíka aðila dæmda. Við sjáum að það grasserar í samfélaginu árum og áratugum saman brot og óréttlætismál sem eiga engan sinn líka og að við getum ekkert að gert. Meira að segja ráðherrar geta ekki vikið óhæfum ríkissaksónara frá og endalausar lagabreytingar er þörf til að laga kerfið.

Það þarf algera uppstokkun á kerfinu og hverskonar siðferðismati og hvernig fylgst er með hagsmunum okkar og hvað stjórnvöld eru að brölta frá tíma til tíma. Hverskonar einkavinavæðingar eða mál á borð við gjafakvótann endurtaki sig ekki og að öll núverandi spillingarmál verði tekin til rannsóknar og málin leiðrétt með algerlega köldu mati.

Peningana heim frá London - strax í gær

Þar sem Íslenskur almenningur hefur nú þurft að taka á sig manndrápsklyfjar til að greiða upp skuldir þessara Íslensku „fag-bankamanna“ í framhaldi af falli íslensku bankanna þá er eðlilegt að líta svo á að þessi ábyrgð almennings á Íslandi sé komin til út af því að það var Íslenskur almenningur sem var hinn raunverulegi viðskiptavinur og lántakandi en ekki Íslensku bankamennirnir.

Þeir einfaldlega birtust þarna á dimmrauðum teppum bankajöfranna í erlendum borgum og þóttust hafa umboð til að slá öll þessi lán sem virtist allt vera mjög fínt og gróðavænlegt þegar það átti sé stað. Eftir fallið þá var leitað að hinum eiginlega lántakanda og reyndist þar vera á ferðinni almennir Íslendingar, Íslenskur almenningur sem nú á að borga brúsann.Þegar þessar lántökur áttu sér stað þá hefur hinn erlendi banki tekið við umsókn frá Íslendingunum.

Þessar umsóknir hafa væntanlega farið í mikinn rannsóknarferil innan þessara alþjóðlegu banka til að unnt væri að samþykkja lánin. Þessar umsóknir og þessar lánasamþykktir og allar þær rannsóknir og viðurkenningar á þessum lánveitingum sem fram fóru áður en lánin voru greidd út þurfa núna að koma fram og það á að birta þetta allt þetta efni, hvern einasta snepil, á netinu þannig að við, Íslenskir lántakendur, getum séð hvað við vorum að semja um. Um hvað Íslensku bankamennirnir sömdu um fyrir okkar hönd án umboðs eða heimildar frá okkur.

Allt voru þetta sem sagt lán á okkar ábyrgð en gallinn var bara sá að bankamennirnir litu ekki þannig á og létu okkur eftir að bera ábyrgð á þessu en hirtu peningana. Við megum núna moka flórinn eftir þá.Nýlega kom fram að þúsundir milljarða eignir Landsbankans gamla dygðu ekki til að greiða skuld upp á um eitt þúsund og sex hundurð milljarða. Þúsundir milljarða eru sagt hafa horfið eða tapast.Allt er þetta alger svívirða og með ólíkindum hvernig öll þessi svikamylla gat fengið að grassera öll þessi ár án þess að neitt væri að gert.

Allir virðast hafa séð þetta en enginn vildi hrófla við neinu.En hvað með erlendu bankamennina?

Í Breskum lögum eru ákvæði um ósanngirni í samningum: The Unfair Contract Terms Act 1977 og væntanlega með síðari breytingum. Þessi lög eru mjög mögnuð að því leitinu til að Breskir lögmenn hafa ekki reynst sérstaklega góðir í að skilja lögin. Einhverjar breytingar hafa verið gerðar til að einfalda og einnig til að aðlaga að EC reglugerðum og einnig til að samræma reglur milli Skotlands annars vegar og Englands og Wales hinsvegar.Það skildi þó ekki vera að samningar Íslensku bankamannanna væru með þeim hætti að þessir samningar væru allir ógildir þar sem þeir stæðust ekki þessi Ósanngirnislög?

Varla var það sanngjarnt að einhverjir skussar kæmu inn á teppið hjá þeim Bresku bankasnillingum og fengju risa upphæðir lánaðar á ábyrgð heillar þjóðar? Þetta er væntanlega mjög ósanngjarnt og úr því að það eru sérstök lög í Bretlandi sem taka á ósanngirni í samningum væri þá ekki gott að kanna það og sjá hvort þessir lánasamningar séu ekki meira og minna ógildir?

Í sumum tilfellum þá virka Bresku ósanngirnislögin þannig að skilmálar geta sjálfkrafa verið ósanngjarnir og þar með ólöglegir samkvæmt lögunum og einnig er gerð krafa til að samningar séu gildir að það fari fram „sanngirnismat“ eða eru „subject to a fairness test“. Þessi ósanngirnismöt á öllum lánasamningum Íslensku bankanna í Bretlandi þurfum við að fá þannig að við getum áttað okkur á þessum málum.

Hvar var þetta lögbundna sanngirnismat þegar fólk opnaði Icesave reikninga í Englandi og samningur komst á milli Landsbankans og lántakenda? Eru ekki allir þessir samningar sjálfkrafa ógildir samkvæmt Bresku ósanngirnislögunum?Reyndar virðist það vera rauður þráður í viðskiptasamningum Íslensku bankamannanna að þeir hafa ekki áttað sig á að í Bretlandi gildir fordæmisréttur en ekki venjulegur regluréttur eins og í öðrum Evrópulöndum. Reglur geta því verið breytilegar frá tíma til tíma og ef menn vita ekki af þessu þá eru þeir sífellt í vandræðum. Þetta breytir þó ekki réttmæti þessara óafsakanlegu lántökum og skuldasöfnunar sem Íslenskur almenningur á nú að greiða.

En mér sýnist að nú sé ekki eftir neinu að bíða og við verðum að fá öll gögn upp á borðið enda erum við, almenningur á Íslandi hinn eiginlegi skuldari á þessum lánum.Ef í ljós kemur að bankar í Bretlandi upp til hópa hafi brotið á okkur til dæmis að greiða út himinhá lán til einhverra umboðslausra aðila, án umboðs frá Íslenskum almenningi, bankamenn sem töldu sig eiga banka á íslandi og á ábyrgð Íslenskra borgara þá eiga þessir erlendu bankar að bera ábyrgð og tafarlaust á að birta öll gögn.

Skoða þarf ítarlega allar hliðar þessa máls með tilliti til þessara ósanngirnislaga og einnig frá hliðum hverskonar laga um svik og pretti svo dæmi sé tekið.Verði þessir erlendu bankar fundnir sekir þá er ekki annað en að leggja á þá veltuskatta næstu 10 – 20 árin og láta þá greiða okkur til baka svona ca 5000 milljarða. Þetta þarf ekki að vera nákvæmt.

Peningana heim frá London - ekki seinna en strax

Í ljósi atburða síðustu daga og vikna er ekki stætt á öðru en að fyrrverandi bankamenn skýri frá því nákvæmlega við hverja þeir sömdu um lánveitingar til Íslensku bankana á dögum bankabrjálæðisins, frá einkavæðingu bankanna fram að bankahruni.

Fullkominn nafnalisti þarf að koma fram.Það virðist vera að íslensku bláeygðu og reynslulausu stuttbuxnabankasendimennirnir hafi meira eða minna lent í klónum á veraldarvönum og útsmognum banka- og peningamaskínum í Evrópu sem nýttu sér í þaula hvað þeir voru reynslulausir og einfaldir. Afleiðingarnar voru allar fyrirséðar og þekktar hjá þessum alþjóðlegu reynsluboltum sem í gegnum tíðina hafa fengið hliðstæða ævintýramenn inn á borð til sína alls staðar af úr heiminum. Ekki vantar kandídatana.

Það sem gerist í svona viðskiptum að hinn alþjóðlegi lánamarkaður lánar þessum bláeygðu hvolpum fé gegn miklum þóknunum sem skapar gífurlegan stundargróða fyrir lánastofnun lánveitandans og háa þóknun fyrir samningamennina. Svo einfalt er það. Íslensku stuttbuxnamennirnir komu frá örríkinu Íslandi þar sem búa um 300 þúsund hræður. Efnahagskerfið á Íslandi allt miklu minna en efnahagur einstakra banka í Evrópu.

Að alþjóðlegir bankar láni ítrekað risa upphæðir til bankastarfssemi frá svona litlu hagkerfi er ekkert eðlilegt en það gerðu þeir fullkomlega vísvitandi um að allt trallið, ef það rúllaði, mundi lenda á skattgreiðendum á Íslandi. Hundrað milljarðar samsvara rúmum 300 þúsund krónum á hvern Íslending. Einstakar lánveitingar til Íslensku bankanna námu oft nokkur hundruð milljörðum á hvern Íslenskan banka. Þar sem bankarnir voru þrír þá hljóp þetta á þúsundum milljörðum sem bankarnir þrír voru að slá í útlöndum saman ár eftir ár sem var ca 12 milljónir á hverja fjóra íslendinga við hvern slíkan pakka.

Árið 2006 sáu erlendu bankarnir að þetta gekk ekki lengur, jafnvel þó þeir græddu vel. Þeir beindu því Íslensku bönkunum á leið sem þeir sjálfir höfuð ekki þorað að fara og það var að opna vefsíður þar sem lofað var hárri ávöxtun á innlánsreikningum. Þar með byrjaði Icesave og EDGE glæpaspilverkið. Þessar vefsíður reyndust peningasugur og fljótlega fóru að sjást veltutölur sem námu á annan tug þúsunda milljarða eða ca 120 milljónir á hverja fjóra íslendinga. Það hljómar mög líklega að hverjir fjórir Íslendingar hafi átt að geta ábyrgst 120 milljónir króna eða 12 milljónir á mann. Sem betur fer voru eignir á móti talsverðum hluta af þessum upphæðum þannig að nú er verið að tala um að þjóðin beri um eitt þúsund milljarða króna ábyrgð gagnvart erlendum lánveitendum, eingöngu vegna Icesave og EDGE. Þær eignir sem seljast á einhverju verði næstu sjö árin munu ganga upp í þessa upphæð og koma til lækkunar.

Engu að síður kann að vera að þetta verði rúmar þrjár milljónir á hvern Íslending þegar upp er staðið. Ef þetta væri reiknað eingöngu á vinnandi fólk og sleppa atvinnulausum, börnum og gamalmennum þá er þetta ca 6 – 8 milljónir á hvern vinnandi mann.Staðan og sannleikurinn er því einfaldlega sá að það var spilað með þessa bláeygðu stuttbuxnadrengi. Þessi alþjóðlega bankastarfssemi kann algerlega að matreiða svona hvolpa.

Spurningin er því hvor ekki hefði verið eðlilegt að þar sem þeir voru fullkomlega meðvitaðir um hvað þeir voru að gera, sem sagt þessir erlendu bankar og yfirmenn þeirra, sem sáu hverskonar brjálæði var á ferðinni en stoppuðu það ekki, þá spyr maður bara hvort þessir erlendu menn og fyrirtæki eða bankar þeirra eigi algerlega að sleppa? Hvor það eigi að viðgangast að þessi gífurlega skuldasöfnun eigi að lenda á íslensku þjóðinni án þess að hrófla nokkuð við þessum mönnum?

Það er auðvitað hart að þurfa að viðurkenna að okkar menn hafi verið svona einfaldir og sviptir allri ábyrgri hugsun. En hvað með hina, þessa erlendu reynslubolta í þessum erlendu stórbönkum? Bera þeir enga ábyrgð? Skiptir engu máli þó þeir hafi vísvitandi afhent þessum reynslulausu Íslensku mönnum alla þessa peninga fyrir stundarhagsmuni sinna fyrirtækja vitandi að þetta gæti allt farið fjandans til þegar um var að ræða lánveitingar til banka frá svona litlu hagkerfi eins og Ísland er?

Það er algerlega klárt að þeir vissu um áhættuna og á hverjum þetta mundi lenda ef illa færi. Því á að kanna ítarlega hvort ekki er unnt að sækja þessa menn til saka.Undanfarið hefur verið rætt mikið um umsókn Íslands að Evrópusambandinu. Þetta samband er upphaflega hagsmunasamband stóru strákanna í Evrópu en breyttist hægt og bítandi í núverandi ríkjasamband.

Helstu einkenni þess eru að þjóðirnar í Mið-Evrópu, Þýskaland, Frakkland, Sviss og Holland hafa með sér mjög náið samband í peningamálum. Norðurlöndin eru sér og Bretland sér. Suður Evrópa er varla með. Ísland er eins og krækiber í helvíti í þessu spilverki.

Breska Heimsveldið og fjármálamiðstöðin City í London hafa haft vinninginn á heimsvísu á móti þessari Evrópublokk. London City fjármálamiðstöðin gleypti íslensku bankana og stóð á bak við hrunið hjá okkur. Við eigum að krefja þessa fjármálamiðstöð um endurgreiðslu.

Galopin leið ofaní vasa almennings - er þetta hægt?

Íslenska útrásin var um fram allt annað opinn reikningur í vasa almennings á Íslandi, formúla sem var síðan útfærð yfir í Icesave sem var einskonar stökkbreytt formúla af því að komast ómælt í vasa annarra án þess að bera á því nokkra ábyrgð og augljóslega þurfa aldrei að greiða til baka það sem menn fengu að láni. Öll ábyrgð var á öxlum almennings á Íslandi sem bjó við bestu lífskjör í heimi þannig að það var bara um að gera að taka lán út um allt, nógu stórt og nógu mikið og láta pakkann síðan hrynja, á axlir almennings á Íslandi.

Í Annáli Ársins 2007 sem birtist í áramótablaði Viðskiptablaðsins í desember 2007 voru viðtöl og úttektir á fjármálaástandinu í miðri „Veislunni“ við ýmsa hagspekinga um peningabóluna. Spurt var meðal annars hvað hefði gerst og hvort Íslendingar hefðu „farið yfir á heftinu“ svo dæmi sé tekið um ummæli. Ljóst er að þegar það viðskiptablað var skrifað og kom út þá lá bankahrunið algerlega fyrir.

En hin ofsalega gleði í Íslendingum og sem einnig kom fram í þessu sama blaði að lífskjör á Íslandi voru þá orðin þau bestu í heimi gerði það að verkum að engum datt í hug að fara að hrófla við þessu. Við vorum best í heimi.

En hvernig byrjaði vitleysan og hvaðan komu peningarnir? Í viðtali við Ásgeir Jónsson í þessu Viðskiptablaði sem var þá forstöðumaður greiningardeildar Kaupþings eru lagðar fram hugmyndir um hvaðan peningarnir komu í útrásina. Vitnað er í skýrslu dr Friðriks Más Baldurssonar og dr. Richards Portes hagfræðiprófessora sem var unnin fyrir Viðskiptaráð og kom út í nóvember 2007.  

Jú, það má rekja alla þessa vitleysu til þess að ríkið gaf nokkrum einkavinum aðgang að auðæfum almennings á Íslandi. Þetta var þá allt fjármagnað með verðmætum sem fólkið í landinu átti en óvitrir pólitíkusar afhentu örfáum fjárglæframönnum. 

Í fyrsta lagi var um að ræða að við framsal kóta mynduðust 350 milljarðar og í öðru lagi mynduðust 370 milljarðar við einkavæðingu bankanna og nokkur smærri verkefni gáfu um 40 milljarða eða samtals ca 670 milljarða. Þessi peningur fór takleitt í erlenda banka sem eigið fé útrásarvíkinga og þá má ætla að þeir hafi getað tekið lán að uppæð ca 3000 til 4000 milljarða.  

Þar sem þetta fé var allt tekið að láni í erlendum bönkum í krafti réttar EES samningsins þá var allt þetta fé á ábyrgð íslenskra skattgreiðenda. Það var þó einn öryggisventill til að vernda almenning sem bæði Ísendingar á sama hátt og aðrar EC/EEC þjóðir hafa verið með sem snýr að því að það er ákveðið hámark sem almenningur ber ábyrgð á ef bankar fara í þrot. Þessi öryggisventill var lagður niður á Ísandi þegar neyðarlögin voru samþykkt síðasta haust. Þess vegna var allur pakkinn settur á herðar almennings sem nú blæðir.

Þar með fór boltinn að rúlla og hin séríslenska rússneska peningarúlletta var komin í gang. Engin verðmæti voru á bak við þessa fjármögnun heldur reikningsleg verðmæti svo sem óveiddur fiskur í sjónum og ímynduð verðmæti í bönkum sem nýlega var búið að einkavæða. Einungis var um að ræða nær 100% ríkisábyrgð á kostnað almennings á Íslandi. Út á það lánuðu hinir erlendu bankar.

Fyrir alla þessa peninga voru síðan keypt fyrirtæki sem áttu að hækka í verði og skapa verðmæti til að greiða pakkann. Því miður hrundi þetta allt og lánið tapaðist eins og kunnugt er. Þar sem engin verðmæti voru á bak við þetta þá blasti ekkert nema hrun við bönkum og útrásarfyrirtækjum og nú heimila og fyrirtækja á Íslandi sem raunverulegra ábyrðarmanna allra þessara lána.

Núna á þessu augnabliki er því mjög mikilvægt að greina hverjir fleiri eru enn með opinn reikning á fólkið í landinu sem er komið með ógeð upp fyrir axlir á spillingunni og að örfáum sé endalaust gefið ótakmarkað veiðileyfi á fjármuni almennings í landinu. Ofan á allan þjófnaðinn, sukkið og svínaríið þá hefur íslenska krónan fallið um 2200% síðan krónan var tekin upp miðað við gjaldmiðil dönsku krónunnar.

Ný ríkisstjórn ætlar að skerða aflaheimildir um 5% á ári eða eitthvað í þeim dúr. Strax komu allskonar mótmæli frá talsmönnum útgerðar að þeir mundi fljótlega fara beint á hausinn ef þeir ættu að sæta skerðingu aflaheimilda en sitja eftir með skuldirnar. Hvaða skuldir? Það var jú útgerðin sem lánaði útrásarvíkingum milli 300 og 400 milljarða fyrir stuttu. Eru skuldir útgerðarinnar þá út af því? 

Einnig kom fram hjá þessu talsmanni útgerðar í landinu að ef útgerðin færi á hausinn út af skerðingunni þá mundu skuldir útgerðarinnar lenda á bönkunum sem eru jú eins og er í eigu þjóðarinnar. En það er sama hvort bankarnir eru einkabankar eða ríkisbankar, fólkið þarf alltaf að borga.

Það er því augljóst að það er enn galopinn reikningur á þjóðina sem er útgerðin í landinu. Fólkið á fiskinn í sjónum, fólkið á bankana og skuldir útgerðarinnar en örfáir einstaklingar eða fjölskyldur eiga allar tekjur af þessari útgerð.  

Þetta er sama og var með bankana að fólkið átti ríkisbankana áður en þeir voru einkavæddir og bar ábyrgð á öllum útlánum einkavæddu bankana en örfáir fengu tekjurnar af þessum áhættusama rekstri. 

Skýrslurnar um bankahrunið ofl

 

1. Report on Banking Regulation and Supervision in Iceland: past, present and future

2. House of Commons - Treasury Committee - Banking Crisis: The impact of the failure of the Icelandic banks

3. Landsbanki Freezing Order 2008

 

Njótið vel

 

The Landsbanki Freezing Order 2008

  HM TREASURY

Financial Sanctions Notice

17 October 2008

The Landsbanki Freezing Order 2008

Her Majesty's Treasury issue this Notice to provide further guidance in relation to the Landsbanki Freezing

Order 20081 (‘the Order').

Outline

1. This guidance provides further information about the effect of the Order. It should be read in its

entirety by anyone with concerns about a particular transaction. However, some general points should

be noted.

2. The Order is specific to Landsbanki and does not freeze the funds of any other Icelandic banks. It does

not affect Icelandic companies with no links to Landsbanki.

3. The Order was made on 8 October 2008 because of the Treasury's concerns that action to the

detriment of the UK economy (or part of it) had been taken or was likely to be taken by certain

persons, namely Landsbanki Islands hf. (‘Landsbanki') and certain Authorities and the Government of

Iceland involved in taking decisions in relation to Landsbanki. Its purpose is to help safeguard the UK

economy by freezing assets of Landsbanki in the UK.

4. This action was deemed necessary because the emergency nationalisation law passed in Iceland on 7

October 20082 meant that UK creditors' rights could be prejudiced compared with other creditors.

The Icelandic government had been unable to clarify the position of UK creditors in the administration

process and there was therefore a threat to UK economic interests.

5. Freezing provisions: The Order places a freeze on funds owned, held or controlled by Landsbanki and

funds relating to Landsbanki owned, held or controlled by certain Icelandic authorities and its

Government. These are defined in the Order as "frozen funds".

6. Prohibitions on making funds available: This Order works in a different way to, and has a more limited

effect than, financial sanctions regimes, because the prohibition on making funds available only applies to

1 S.I. 2008/2668

2 Act no. 125/2008 on the Authority for Treasury Disbursements due to Unusual Financial Market Circumstances

2

"frozen funds" (as defined in paragraph 5 above) rather than all funds. This ensures that the Order

only relates to the movement of Landsbanki assets (including debts owed to Landsbanki).

7. As the Order does not relate to funds other than frozen funds (i.e. Landsbanki funds), it does not

restrict normal commercial transactions between the UK and Iceland, other than those involving such

frozen funds. Furthermore, as it applies primarily in the UK (see below for further details) the Order

itself does not prevent all flows of funds to or from Landsbanki.

8. Under the Order, the Authorities and the Government of Iceland are included as "specified persons"

for the purpose of the prohibitions. The effect of this is not to freeze Icelandic Government assets in

the UK or to prevent all payments from the UK to the Icelandic Authorities. It applies to the

Authorities and the Government of Iceland to the extent they are acting in respect of funds relating to

Landsbanki.

9. As indicated in previous guidance, the Order does not freeze the assets of subsidiaries of Landsbanki in

the UK.

10. The prohibitions bind natural and legal persons (e.g. companies) within the UK, and UK nationals

(including UK companies) abroad.

11. Non-UK companies are only bound by the Order for activities within the UK, e.g. a UK branch of a

non-UK company is bound by the prohibitions. Branches elsewhere are not bound.

12. Furthermore, UK nationals working for non-UK companies abroad are not bound to the extent that

the "person" performing the activity in question is the non-UK company abroad.

13. Landsbanki Islands hf. is an Icelandic company. Therefore, the prohibitions apply to it in relation to

actions in the UK, but not to actions in Iceland or other non-UK branches.

Frozen funds

14. "Funds" is defined in article 2 of the Order, and this should be referred to for any individual case. It is

important to note that it is a wide definition and includes (amongst other things) gold, cash, cheques

and deposits, debts and debt obligations, securities and debt instruments.

15. Examples of "frozen funds" would be:

􀂃 Cash held by Landsbanki;

􀂃 A debt owed to Landsbanki;

􀂃 Interest due to Landsbanki;

􀂃 A contractual payment due to Landsbanki;

􀂃 Securities in a third party owned or held by Landsbanki;

􀂃 Funds in accounts in the name of Landsbanki.

3

16. Examples of things which are not "frozen funds"

􀂃 Debt instruments and other securities issued by Landsbanki;

􀂃 Debts owed by Landsbanki to a third party;

􀂃 Funds owned held or controlled by a subsidiary of Landsbanki.

17. Accounts held at Landsbanki are a special case. They are not "frozen funds" insofar as the customer's

account is a debt owed to it by the bank. However, for Landsbanki to make payment in the UK, it

would need to deal with frozen funds and can only make payment under licence (see licence L2 issued

on 13 October 2008).

The Prohibitions

18. There is a general prohibition on dealing with frozen funds.

19. This means that persons in the UK and UK persons abroad are prohibited from using, altering, moving

or transferring funds which are owned, held or controlled by Landsbanki (or another specified person if

the funds relate to Landsbanki).

20. There is a prohibition on making frozen funds available to or for the benefit of Landsbanki (or another

specified person). As noted above, this prohibition works differently to those under financial sanctions

regimes. It is a prohibition on making frozen funds available to Landsbanki (or another specified

person) i.e. it only applies to funds owned held or controlled by Landsbanki (or another specified

person if the funds relate to Landsbanki). (See the examples above of "frozen funds").

21. There is also a prohibition on making frozen funds available at the direction or instruction of

Landsbanki (or another specified person). Again, this only applies in relation to "frozen funds".

22. The final point to note in relation to the prohibitions is that as well as being backed by criminal

offences, the prohibitions are supplemented by an offence of engaging in an activity knowing or

intending that it will enable or facilitate the commission by another person of an offence (‘the antifacilitation

measure'). As the anti-facilitation measure only applies where the other person is being

enabled or facilitated in the commission of an offence, it does not apply where the other person would

not, in any event, be committing an offence.

23. If a person is not a UK person, and is performing actions outside the UK, that person is not committing

an offence. Therefore, there is no question of enabling or facilitating that person to commit an offence.

24. As noted above, Landsbanki is an Icelandic company, not a UK company. Its actions in the UK are

within the scope of the Order, but it is not prohibited from any activities taking place outside the UK.

4

Examples of how the prohibitions apply

25. Landsbanki has a branch (not a subsidiary) in London (‘the London Branch'). The London Branch is

performing activities in the UK, and is therefore subject to the prohibitions.

26. Therefore, the London Branch is prohibited from dealing with frozen funds (including its own funds),

without a licence.

27. A licence has been granted L2 to allow the London Branch to carry out commercial finance, asset based

lending, and capital markets and fixed income activities as well as operating customers' business

accounts and carrying out related activities (see paragraph 10 of licence L2).

28. A financial institution holding an account for Landsbanki in the UK (and a UK financial institution

holding such an account in a branch elsewhere) is prohibited from dealing with that account without a

licence.

29. Licence L2 gives broad exemptions to financial institutions to enable them to carry out banking

activities within the UK (see paragraph 11 of licence L2)

Other licensed activities

30. Licence L2 permits any person to pay (frozen) funds into the London Branch or another account of

Landsbanki within the UK (see paragraph 7 of licence L2).

31. As debts due to Landsbanki are "frozen funds", this enables any UK person to discharge a debt due to

Landsbanki by paying that debt into a relevant account in the UK.

32. Licence L2 also permits any person to whom the prohibitions apply to exercise rights of set-off;

termination; closing out; netting, reimbursement or indemnity (see paragraph 8 of licence L2).

33. A resulting debt due to Landsbanki can therefore be paid in accordance with paragraph 8 of licence L2.

Correspondent banking relationships

34. If a UK financial institution has a correspondent banking relationship with Landsbanki, the following

points are relevant:

35. An account in the UK in the name of Landsbanki is subject to the prohibitions but there are broad

exemptions for financial institutions in licence L2.

36. UK financial institutions can pay their own funds into accounts in their name held with Landsbanki

(whether UK, Iceland or elsewhere) as these are not frozen funds.

37. A UK financial institution can receive payments of frozen funds from Landsbanki into a UK account

(under licence L2).

5

38. An account with Landsbanki in Iceland in the name of the UK financial institution is not subject to the

prohibitions - the account is a debt to the UK financial institution and as the account is outside the UK,

Landsbanki is not prohibited under the Order from making payments.

Settlement systems

39. Landsbanki London Branch is permitted to give instructions to clearing, payment and settlement

systems and to carry out transactions through such systems (and the prohibitions do not apply to third

parties dealing with the London Branch with regard to these matters) (see paragraph 10.5 of licence

L2).

Other activities which are not prohibited

40. A variety of activities are not prohibited, either because they do not relate to "frozen funds" or they

are not being performed by a person who is subject to the prohibitions:

41. As noted above, there is no prohibition in relation to the Authorities or the Government of Iceland in

relation to funds other than "frozen funds" (i.e. Landsbanki-related funds).

42. A UK national is not prohibited from paying funds into Landsbanki (whether in the UK, Iceland or

elsewhere), provided that the funds are not "frozen funds".

43. Activities taking place in Iceland (or elsewhere outside the UK) are only subject to the prohibitions if

(a) frozen funds are involved and (b) a UK person would be carrying out the activity in question.

44. Any enquiries on this Notice should be directed to the Treasury's Asset Freezing Unit at:

Asset Freezing Unit

1 Horse Guards Road

London SW1A 2HQ

Telephone: [phone]

Fax: [phone]

Email: [e-mail]

45. All media enquiries should be directed to the Treasury's Press Office on 020 7270 4558,

ENDS

Gagnrýnin hugsun við stjórn landsins

 

Ýmiss sjónarmið koma nú fram vegna bankakreppunnar og þrenginganna í samfélaginu í framhaldi af því.  Fólk gleymir sér strax í allskonar flokkadráttaumræðu, umræðu um gífurleg mistök fyrri stjórnenda ríkisins og að maður tali nú ekki um allskonar klisjur sem stjórnmálaflokkarnir hafa alið með sér og gert að einskonar vörumerki sinna flokka. Frjálshyggja, félagshyggja, vinstri og hægri pólitík, græn stefna, einstaklingsframtak og áreiðanlega margt fleira. Allt eru þetta innihaldslaus slagorð sem byrgja sýn á skynsamlegar ákvarðanir og raunverulegar lausnir.  Alger blinda.

Nýjasta klisjuútspilið var skýrsla Endurreisnarnefndar Sjálfstæðisflokksins en skýrslan virðist vera samin af einlægni og að nú ætti að taka til hendinni og kasta burtu þessum gömlu innihaldslausu klisjum, þessari gömlu sjálfstýringu á eyðimerkurgöngu sem endaði með hruni. En hvað gerðist á Landsfundi Sjálfstæðisflokksins, flokki einstaklingsframtaksins?  Það getur hver skoðað það fyrir sig en mér heyrist að skýrslan hafi ekki fengið háa einkunn.

Þessi skýrsla er eitt nýjasta dæmið um að einhverjir einstaklingar innan gamalgróins stjórnmálaflokks vilja stíga upp úr hjólfarinu og koma fram með gagnrýna hugsun á ástandið til að taka kúrsinn að nýju og finna nýja stefnu og ný markmið.  Það er enginn að segja að skýrslan hafi verið fullkomin en það er fyrst og fremst framtakið og hin gagnrýna hugsun sem skýrslan endurspeglaði og viljinn til að komast upp úr sjálfstýringunni sem var búin að halda flokknum á hægri siglingu niðrávið. Það er það sem er athyglisverðast við þessa skýrslu. Framtakið sjálft og hin gagnrýna hugsun.

Það var nákvæmlega það sem gerðist í bankahruninu og má segja að sé aðal ástæðan fyrir hinum mikla skaða að enginn, nákvæmlega enginn settist niður með gagnrýna hugsun og nýja sýn, enginn sem þorði eða mátti hugsa eða gagnrýna.

Allir sem gagnrýndu og voru ekki með „leyfi flokksins" (einhvers ráðandi flokks) hafði þor eða kjark til að skoða þessi mál frá öðru sjónarhorni en flokkræðis, fjármálamanna og útrásarvíkinga. Allir sem voru að malda í móinn voru skotnir út af borðinu.

Þetta viðurkenna nú bæði Geri Haarde og Ingibjörg Sólrún. Þau nota sitt hvort orðalagið en í orðum þeirra liggur fullkomin viðurkenning á þessum gífurlegu mistökum. Kolbrún Bergþórsdóttir og Agnes Bragadóttir minnast á afsökunarbeiðni Geirs Haarde í Mbl og ekki er annað að skilja en að orðalag þeirra Geirs og Ingibjargar hefði mátt vera meira afgerandi.

Í okkar samfélagi hefur verið mikil hræðsla og undirlægjuháttur enda samfélagið smátt og auðvelt fyrir ráðamenn að ná sér niðri á fólki sem er með eitthvað múður. Ríkið og sveitarfélög samanlagt eru með stærsta hóp launþega í landinu og allt er þetta undir stjórn pólitískra afla.  Það er sama hvar í flokki fólk er að það stendur saman í því að stjórna með svipuðum hætti þegar kemur að þessum þætti og er það kallað þöggun. 

Átta guðfræðingar fjalla um þöggunina í Mbl og vald þöggunarinnar sem hefur tröllriðið okkar samfélagi. Þetta óheillavald ásamt hroka, valdníðslu, yfirgangi, flokksvaldi, skorti á undirgefni við fólkið í landinu, einlægni í stjórnarháttum og skorti á heilindum hefur sett allt stjórnkerfið úr skorðum og samfélagið á hausinn.

Spillingin sem hefur vaðið uppi í þessum jarðvegi er yfirgengileg og það er skondið að það þurfti einhvern spjallþátt í sjónvarpinu, Silfur Egils til að finna alþjóðlegan rannsóknardómara til að koma til Íslands og taka til starfa til að rannsaka þessa alþjóðlegu glæpastarfssemi sem íslenska bankahrunið og þjóðargjaldþrotið virðist vera. Nei, enginn íslenskur stjórnmálamaður, hvað þá ráðherra hafði þá gagnrýnu hugsun að láta sér detta þetta í hug. Og þetta komst ekki á laggirnar fyrr en um hálfu ári eftir að hrunið varð. 

Það var búið að ráða fjóra menn að rannsóknarembætti sérstaks saksóknara og engan vanan á alþjóðavettvangi þegar hinn nýi rannsóknardómari var núna ráðinn sem ráðgjafi. Hún sagði strax að það þyrfti tugi manna til að koma verkefninu í framkvæmd og nú er stefnt að því.

En framtíðin er framundan. Maður spyr bara á ekki að tryggja áfram búsetu í landinu? 

Hvað þarf að gera til að unnt sé að halda þessu samfélagi gangandi hér norður í ballarhafi?

• 1) Á ríkið að gefa nokkrum einstaklingum eða fjölskyldum allar auðlindir þjóðarinnar þannig að tryggt sé að fólkið og þjóðin fái ekki arð af auðlindum landsins?
• 2) Á að halda þannig að spilunum að tryggt sé að flokksræði sé ofar hagsmunum fólksins í landinu?
• 3) Að flokksgæðingar og vinir þeirra sitji að kjötkötlunum og hámi í sig meðan fólið sveltur?
• 4) Að valdhroki ráði í öllum athöfnum ríkis og sveitarfélaga, að enginn megi segja neitt, ekki gagnrýna neitt nema hann eigi á hættu að missa vinnuna um alla framtíð?
• 5) Menn verði að flýja land í framhaldi af gagnrýni á stjórnvöld?
• 6) Að öll atvinna og embætti falli bara í skaut vina og fjölskyldna stjórnmálamanna?
• 7) Að eftirlaun og önnur fríðindi stjórnmálamanna verði á sérstökum stalli?
• 8) Verðtryggja allar lánveitingar þar til allar eignir eru komnar í eigu ríkisins?
• 9) Halda úti ónýtum gjaldmiðli þannig að ríkið geti alltaf farið ofaní vasa okkar til að sækja peninga með gengisfellingum?
• 10) Passa að útlendingar geti ekki fjárfest á Íslandi og nota til þess neyðar- og  haftalög?
• 11) Traðka á konunum þar til þær flýja land

Listinn er langur og það geta allir bætt við hann.

 En kæru vinir og sambýlisfólk á þessu skeri, Gleðilega Páska.

Endurreisn eftir þjóðargjaldþrot

 Nú er ögurstund í íslensku samfélagi og því mikilvægt að hin Nýja Ríkisstjórn Nýja Íslands taki fljótt réttar og hugrakkar ákvarðanir um aðgerðir í landinu sem virka fljótt og vel.

Eðlilegast er að ríkisstjórnin setji upp sérstaka neyðaraðgerðarmiðstöð með neyðarlögum um að koma Íslandi aftur á réttan kjöl. Um væri að ræða sérstaka aðgerðarmiðstöð undir yfirstjórn forsætisráðherra um að finna upp og framkvæma hratt og vel á faglegan hátt alla þá þætti sem nú þarf að ráðast í strax til að koma öllu á réttan kjöl að nýju.

Í þessum neyðarlagapakka væri hægt að koma á þegnskylduvinnu allra hæfra sérfræðinga í landinu sem þyrfti að kalla til starfa í verkefni í þágu þjóðarinnar til að aðstoða fólkið í landinu til að komast út úr þeim hremmingum sem landið og þjóðin er núna sokkið í. Nú eru þúsundir vel menntaðra bankastarfsmanna og verkfræðinga á meðal atvinnulausra og það má vinna þrekvirki í þágu þjóðarinnar með þessum mannskap.

Það er hægt að rekja langan lista af mjög áhugaverðum og áhrifaríkum verkefnum og aðgerðum sem hugsanlega gætu verið skynsamlegar í stöðunni til að sigla upp úr öldudalnum en allar slíkar hugmyndir þarf að vega og meta af hópi hlutlausra sérfræðinga áður en ráðist er í aðgerðir. En nú ríkir það ástand í samfélaginu að engin leið er annað en að taka mjög hugrakkar og öruggar ákvarðanir strax í þágu þjóðarinnar.

Til að vinna slíkt þrekvirki þá þarf mikinn kjark og öfluga og vel mannaða aðgerðarmiðstöð sem vinnur upp hugmyndir að öllum þeim aðgerðum sem þarf að ráðast í, vegur og metur allar hugmyndir í samráði við sérfræðinga sem eru þá kallaðir inn eftir þörfum.

Til að koma bönkunum í gang tel ég koma til greina að sameina alla stóru bankana og stofna einn nýjan öflugan banka sem væri 33% í eigu ríkisins, 33% í eigu einkaaðila og 33% í eigu erlendrar bankasamstæðu.  Við þetta losnar um húsnæði og nota mætti húsnæði frá einhverjum bankanum til að setja upp nýju aðgerðarmiðstöðina.

Allir landsmenn ættu að vera í einum lífeyrissjóði sem værir vistaður erlendis til dæmis á vegum Allianz eða svipaðra fyrirtækja og geyma lífeyrir landsmanna gengistryggt og leggja niður allt núverandi lífeyriskerfi.  Þetta væri látið ná aftur fyrir sig með neyðarlögum þannig að enginn stjórnmálamaður fengi ofureftirlaun á kostnað fólksins í landinu.

Grundvöllur er þá til að leggja af strax vísitölubindingu allra fjárskuldbindinga sem er að setja heimilin og fyrirtækin á hausinn og afskrifa hluta lána.  Í tengslum við þetta væri íslenska krónan fest við meðalgengi norrænu myntanna meðan sótt er um aðild að ESB enda mundi verðbólga fara niður um leið og stýrivextir yrðu lækkaðir í um eitt til tvö prósent eða svipað og er á norðurlöndunum.

Til að semja um þetta nýja kerfi við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn þá á að kynna fyrir þeim hugmyndir ríkisins um að þjóðnýta allar auðlindir landsins nú þegar þannig að öll verðmæti af íslenskum auðlindum mundu fari í að greiða niður skuldir ríkisins og koma fjárhag landsins, heimilanna og fyrirtækjanna strax á réttan kjöl. 

Það má hugsa sér að öll laun í landinu yrðu sett undir tímabundin neyðarlög þannig að hæstu laun yrðu til dæmis kr. 250.000 á mánuði og lægstu laun 150.000 á mánuði og að þjóðin væri þannig að taka á sig miklar þrengingar strax til að koma í veg fyrir að öllum skuldunum yrði velt yfir á komandi kynslóðir.  Öll íbúðalán yrðu fryst meðan verið er að sjá hvernig aðgerðir ríkisins virka. Um leið og kerfið fer aftur af stað og gjaldeyrismarkaðir og bankar virka þá er unnt að aflétta öllum höftum að nýju og endursemja um launin.

Við þessar aðgerðir mundu skapast mikil verðmæti sem gætu strax mætt öllum kröfum Alþjóða gjaldeyrissjóðsins og að íslensk mynt mundi strax hækka gífurlega í verði gagnvart erlendum myntum og leiða til þess að öll erlend lán í landinu lækkuðu strax.

Ríkisútgjöld yrðu endurskoðuð og allskonar vitleysa yrði slegin af svo sem milljarða hönnunarkostnaður á nýju sjúkrahúsi og teikna í staðinn venjulegt sjúkrahús.  Samningar um biðlaun ráðamanna eða fráfarandi alþingismanna yrði allt fellt niður þegar í stað með neyðarlögunum.

Það má byggja upp öfluga atvinnuvegi strax. Sameina má öll orkufyrirtækin í landinu ásamt helstu verkfræðistofum og koma öllum þessum pakka úr stjórn stjórnmálamanna og í hendur fagmanna og breyta þessu í almenningshlutafélag. Það yrði sprenging í arðsemi af orkugeiranum og þúsundir nýrra starfa mundu skapast.

Ríkið gæti haft frumkvæði af uppbyggingu nýrra atvinnubæja sem mundu sérhæfa sig á tilteknum sviðum svo sem hátækniiðnaður sem mætti reisa á Reykjanesskaganum, iðnfyrirtækjasamstæður til dæmis í Þorlákshöfn og nýja byggð mætti reisa strax ofan Akrafjalls og mundi einbeita sér að ýmsum þjóðlegum  greinum.

Þar sem allur fiskveiðigeirinn yrði þjóðnýttur þá má skipuleggja það allt að nýju í samvinnu við sveitarfélögin og skapa strax þúsundir nýrra starfa hringinn í kringum landið með gífurlegum tekjum fyrir ríkið en allar tekjur færu í neyðar- og endurreisnarsjóð ríkisins.

Fullkomlega skipulagt stórsvindl og eignaupptaka hjá almenningi á Íslandi í áratugi

Ef umræðan undanfarnar vikur er skoðuð og hlustað á marga mæta og hlutlausa, utanaðkomandi fagmenn  þá fer að verða algerlega ljóst að undanfarna áratugi hefur verið skipulögð eignaupptaka hjá almenningi á Íslandi.

Ísland býr við miklar náttúruauðlindir sem eru það ríkulegar að unnt var að leyfa almenningi að lifa svona skít sæmilegu lífi þótt auðlindunum væri meira og minna skóflað í vasa fárra auðmanna og fjölskyldna þeirra.

Fyrst var þetta gert með almennri lagasetningu á alþingi þar sem voru kvótalögin margfrægu sem voru síðan útfærði í að þeir fáu sem fengu kvótann frítt mátt veðsetja hann og draga þannig hundruð milljarða út úr bankakerfinu til að fara með í erlendar fjárfestingar eða einfaldlega fela þessa peninga í erlendum skattaskjólum eins og nú hefur komið fram.

Nýleg aukning á kvóta um 30.000 tonn eru einfaldlega ávísun á 120milljarða úttekt úr bönkunum sem örfáir geta skóflað úr landi og lendir allt á almenningi að greiða að lokum eins og reynslan sýnir, þegar síðan bankinn fer á hausinn. Þetta var 120milljarða gjöf frá ríkinu til fárra útvalda á kostanað almennings.

í Silfri Egils í dag var rætt við Gunnar Tómasson hagfræðing sem rakti þetta allt mjög skilmerkilega hvernig bæði kótakerfið og verðtryggingin hafa verið notuð til að arðræna þjóðina.  Hann nefndi jafnframt ýmislegt annað sem einnig bar allt að sama brunni, að arðræna fólkið í landinu.

Í viðtali Egils við Andrés geðlækni komu fram áhugaverðar viðbótarupplýsingar sem einnig vörpuðu ljósi á hvernig væri unnt að ná peningum til baka og í þeirri umræðu kom einnig fram hvernig arðránið hafði allt komist á æðra plan og hvernig unnt var nú í dag að moka peningum úr landinu og fela í erlendu  skattaskjólum, allt peningar sem meira og minna lenda á okkur almenningi að greiða.

Gunnar Tómasson ræddi um verðtrygginguna og það þarf að fara ítarlega í gegnum þessi viðtöl og passa að nú fari fram leiðrétting á öllum þessum málum í samræmi við það sem svona sérfræðingar leggja til og hafa greint sem mjög alvarlega meinsemd í okkar samfélagi.

Það á að ganga hratt til verks og láta hendur standa fram úr ermum.

Svikararnir

Það verður mikið rætt um svikarana - svikarana við þjóðina - þegar fer að halla á þessa umræðu. Umræðuþáttur Silfur Egils um helgina var aðeins lítill hluti af toppnum á ísjakanum. Þegar fjöldagjaldþrotin og atvinnuleysið fer að sverfa að fyrir alvöru þá skulum við hlusta á hljóðin í fólkinu.

Í öllu þessu fárviðri þar sem talað er um að rannsaka þá er skrítið að horfa uppá fyrrverandi starfsmenn stjórnmálaflokkana velta sér upp úr gífurlegum peningum sem þeir virðast hafa nælt sér í þegar bankarnir voru einkavæddir. 

Sumt af þessu fólki hefur verið svo "massívt" í útlöndum að þegar afmælisveislur þeirra eru haldnar þá verður öll veislan að fara til útlanda til að hitta þessa auðkýfinga sem voru þó ekki annað en einfaldir starfsmenn stjórnmálaflokka eða "utanáhangendur" stjórnmálaflokka.  Hvar fékk þetta fólk peninga nema úr ríkisbönkunum vegna þátttöku sinnar í starfi stjórnmálaflokka. Nú er talað um að bíða eftir landsfundi Sjálfstæðisflokksins eftir Evrópuumræðunni. Það má enginn tala á meðan við bíðum. 

Er reynslan af starfi stjórnmálaflokka svo góð að ekkert megi hugsa eða gera nema málið sé fyrst afgreitt innan stjórnmálaflokka sem hafa sýnt sig að misnota svo vald sitt að engu tali tekur?

Hvað á þessi sjálfsblekking að ganga lant og hvað lengi?

Nýja Ísland - Afhjúpum svikaranna og setjum í "sótthví"

 

Umræðan um ráðleysi Íslands og íslenskra hagsmuna heldur áfram og engin fyrirsjáanlegur endir á því. Allt þetta ráðagóða og velmeinandi fólk virðist algerlega kjaft-stopp þegar kemur að því að útlista einhverjar hugmyndir um framhaldið eftir algert hrun í Íslensku hag- og stjórnkerfi.  Atvinnuleysi stefnir í hæstu hæðir ásamt verðbógunni og nálagst hvorutveggja stýrivaxtaprósentuna og hrun heimilanna og gjaldþrot almennings fylgir á eftir.

Bankakerfið er ekki lengur til í því formi sem kalla má banka en íslenska ríkið heldur úti nokkur þúsund manns í stofnunum sem áður voru bankar. Enginn veit hvað þessar stofnanir gera. Sumar eru í því að afskrifa skuldir stjórnenda, aðrir stjórnendur afskrifa sínar skuldir og enn aðrir millifæra hundruð milljarða af íslenskum peningum til útlanda í þágu útvaldra.

Ekkert af þessu á skylt við bankastarfssemi en ekkert er hægt að gera þar sem ríkisstjórnin og stjórnkerfið vafrar um í þoku.  Í þeim leiðangri eru Seðlabanki og Fjármálaeftirlit og engin leið er lengur að sjá hvað Alþingi er að gera í þágu fólksins og fyrirtækjanna í landinu sem bíða úrbóta.

Allt er í dimmum dal og engin skíma eða úrlausna á ástandinu í heild og botninum er ekki náð þar sem búist er við 100% aukningu á atvinnuleysi á næstu mánuðum. Í heildina kallast þetta Hrun og við liggjum á Botninum innan tíðar.

Þorsteinn Pálsson skrifar í leiða Fréttablaðsins nokkur orð um ástandið og talar um að reisa við Traust, Mannleg gildi, Gjaldmiðilinn, Bankakerfið, Stöðu Íslands í samfélagi Þjóðanna og Ríkisfjármálin og endurspeglar það sem að ofan segir.  Einnig skrifar Carsten Valgreen um efnahagsmál í Fréttablaðið 10. janúar og lýsingin hjá honum á Íslenska samfélaginu er svakalegt. Hann telur að aðeins erlent eftirlit muni virka hérna á landi.  Út frá þessu virðist ekkert annað í spilunum en að örfáir einstaklingar traðki á þjóðinni viljandi sér og sínum í hag. Hrunið er því af mannavöldum og eingöngu vegna spillingar og sérhagsmuna örfárra útvaldra. Í leiðara Fréttablaðsins 10 janúar er talað um þögnina sem er notuð í dag til að þagga niður allt svínaríið og stefni samfélaginu öllu í voða. Þarf eitthvað að ræða þetta frekar? Vandamálið virðist vera allsherjarárás valda- og auðmannastéttarinnar á fólkið í landinu.

Við sjáum úti í heimi að þegar vandamál koma upp í samfélögum þá er vandamál stundum einangruð með múr sem er múraður í kringum vandamálið þannig að venjulegt fólk geti lifað eðlilegu lífi utan múranna.

Ef við skilgreinum núverandi stjórn-, banka- og valdakerfi sem „Gamla Ísland" og finnum því stað á Austurvelli og í nærliggjandi byggingum og múrum það allt inni með háum, táknrænum múr og gerum það að sjálfstæðu ríki - „Gamla Íslandi". Þá getum við einangrað allt gamla vandamálið þar inni amk á táknrænan hátt. Ef fólk vill heldur múr úr steinsteypu þá er sjálfsagt að verða við því. Einnig er hugsanlegt að skikka þá sem vilja tilheyra "Gamla Íslandi" að ganga með sérstakan borða um arminn þannig að þetta fólk þekkist langar leiðir, enda hættulegt okkar nýja samfélagi.

Við bara múrum inni alla sem vilja viðhalda núverandi vitleysu og látum þá hafa þennan reit til að leika sér á með sitt bull.  Þeir geta þá leikið og dundað sér við að skemma eigið líf og látið okkar líf í friði. Þeir geta þá hækkað eftirlaunin sín upp úr öllu valdi og kostað þann kaleik sjálfir, ráðið vini og kunningja í allar stöður sem þeir vilja innan múranna og haft á sínum snærum bankakerfi þar sem peningunum þeirra er stolið.  Ekki okkar peningum. Þetta fólk má sprikla í spillingu eins og það vill mín vegna og hvers vegna að vera að neyta fólki um það ef það vill þá borga sjálft fyrir spillinguna?

Allt ráðleysi, óheiðarleiki, valdníðsla og hvaða vandamál sem núverandi stjórnkerfi hefur fundið upp má okkar vegna vera þarna innan múra í sjálfstæðu „Gamla Íslandi" og haga sér eins og það vill í geðveiku spillingargúlagi án þess að draga okkur hin niður í svaðið með sér. Engin ástæða verður fyrir þá að skipta um stjórnendur og geta því okkar vegna haft sömu stjórnendur í áratugi, bæði í Seðlabanka og ríkisstjórn. Er það ekki draumur þessa fólks, að sama fólki ráði endalaust? Þarna er gott heimili fyrir Ice-Save reikningana.

Ég legg til að þessi fámenni hópur sem hefur staðið að þessu hruni finni sér stað innan þessara múra enda eru margir þessara einstaklinga "Innvígðir" og „Innmúraðir" hvort sem er í gömlu stjórnmálaflokkunum og gætu nú sýnt sína réttu hlið innan sýnilegra múra. Gömlu stjórnmálaflokkarnir hafa jú í áratugi starfað sem einskonar múrar fyrir fólk og sem afgreiðslustofnanir hagsmuna.

Nýi múrinn er því bara staðfesting á því ástandi sem núverandi deyjandi kerfi hefur valið sér í áratugi og skilur nú eftir sig algert hrun.

Allir „vírusarnir" og ranghugmyndirnar, óheiðarleikinn og hugsanaskekkjurnar verða þá þarna innmúraðar á einum stað og alþjóðasamfélagið þarf ekki lengur að vera neitt að villast á þessum vandræðagemlingum og öðrum íslendingum. Það verður allt á hreinu. Orðspor okkar venjulegra íslendinga verður þar með algerlega á hreinu út um allan heim. Málið er leyst.

Við hin ætlum að koma hérna upp Nýju og frjálsu ríki þar sem „Vírusarnir", spillingin og hagsmunapotið fá ekki að grassera og þar sem við munum viðhafa algerlega nýja stjórnunarhætti byggt á gagnkvæmu Trausti, Mannlegum gildum, Gjaldmiðli Evrópusambandsins og Ríkisfjármálin verða í höndum traustra fagmanna.

Við stofnum nýtt Alþingi sem vinnur með gegnsæjum hætti og virku lýðræði sem kýs sér ríkisstjórn fólksins í landinu og vinnur gegnsætt að hagsmunum okkar allra í hinu Nýja Íslandi. Við þurfum engan Seðlabanka heldur notum evru sem gjaldmiðil og Evrópski Seðlabankinn sér um það.  Spillingin er þar með á enda í íslenska bankakerfinu.

Vírushreinsa þarf allt atvinnulífið sem er nú gegnumsýrt af ranghugmyndum fyrirgreiðslupólitíkusa. Fyrirtækin fengju nú fyrirgreiðslu alvöru banka á lágum vöxtum og án verðtryggingar og geta stundað sín viðskipti án fyrirgreiðslupólitíkusa.

Eina sem þarf er Traust og Mannleg gildi auk þess sem menn þurfa að lesa rækilega grein Carsten Valgreen.

Stýrivextirnir

Í Bretlandi lækka menn nú stýrivexti niður í 1,5% til að styrkja gengið og ástandið vegna fjármálakreppunnar.

Á Íslandi hækka menn stýrivexti í 18% til að styrkja gengið eða koma í veg fyrir algert hrun á gjaldmiðlinum.

Eru þetta sambærilegar aðgerðir? Hvort er meira sannfærandi?